لال بلاگ
X
تبلیغات
مجتمع فنی
رایتل
لال بلاگ
وقت خودتونو با خوندن این وبلاگ تلف نکنین.
آرشیو
موضوع بندی
شنبه 5 اردیبهشت 1394
"ادامه مطلب"


فرزندی که قرار است،

هنوز نیامده

تا امروز باید قلب و دستها و پاهای شکننده اش شکل گرفته باشند

مادر

هر روز

می رود به خیابانی که سیسمونی و اسباب بازی و چیزهایی شبیه این

تخت خواب باید از جنس رویا باشد و گلهای آبی کمرنگ

پدر

به آینده ای فکر می کند که خودش به آن دست نیافته

نویسنده ای پرکار

موزیسینی نام آور

 شاعری که پروانه ها از شعرش به پرواز در می آیند

فرزند نیامده اما

لگد می زند

تکان می خورد

تکان نمی خورد

در تمام پهنای شکم حرکتش را لمس می شود.


انتظار

تمام می شود با سزارین زن در یک بیمارستان خصوصی.

مرد پدر می شود

زن مادر

فرزند آمده گریه می کند و مدام خودش را و اعصاب همه را کثیف

بالاخره وجود خالی از کثافت وجود ندارد و هر پاکی ای بر کثافتی بنا شده است

پدر به خرید پوشک می رود

مادر به من و سایر مهمانها چای و میوه و مواد خوراکی دیگر تعارف می کند.

دارم به حفره ای فکر می کنم که تنها راه ندیده گرفتنش تداوم خود است.





شنبه 4 بهمن 1393
ارنست همین گوی
من برای 40 سالگیم آمادگی نداشتم. یک دفعه دیدم چهل سالگی از راه رسید. بی حرف اضافه موهایم را از روی سرم برداشت. دستم را لرزاند. پاهایم را از رمق انداخت. دارم بیشتر به پایان چیزها فکر می کنم. به پایان امور. به پایان اشیا حتی. تصورم این است که پایان دنیا که همه از آن حرف می زنند برای هر کسی یک روزی می رسد از راه ولی بعضی فکر می کنند برای همه باید همزمان اتفاق بیفتد. نه پسری دارم که درباره تجربه هایم با او حرف بزنم و نه دختری که جهیز آبرومندانه ای برایش فراهم. خودم ام و خودم و یک عالمه تجربه های به درد نخور. که به درد هیچ کس نخوردند حتی خودم.


شنبه 1 تیر 1392
مگس کش


مگسی هستم

با چشمهای لوزی شکل

که نه آزاری رسانده ام به کسی

و نه رنجشی دارم از بنی بشری

به کثافتی خرسندم و 

به پروازی از این سر اتاق تا آن سر اتاق دلبسته

اما

دوست عزیزم

جسارت است

این مگس کشهای برقی

و این حشره کشهای شیمیایی

امانم را بریده اند.


شنبه 1 تیر 1392
زمینی که سنگین می کنم
نمی دونم شما هم اینطوری میشین یا نه ولی گاهی خجالت میکشم از غذاهایی که می خورم و از زمینی که سنگینش کردم. بی دلیل راه میرم رو کره خاکی و از اینور به اونور و از این سال به اون سال. هیچ کاری نمیشه کرد که بگی تغییری میده در حال و روز این شب و روز و این ماه و سالی که از پی هم میان و میرن و تا سالیان سال قراره بیان و برن. هنوز نمی دونم این جماعتی که می دون از اینور به اونور و می لولن تو هم به چه امیدی دارن این امورات رو به انجام می رسونن و چه حکمتی پشت کاراشون پنهونه که من متوجه نمیشم. به جان خودم متوجه نمیشم نه اینکه ادا در بیارم از خودم. واقعاً نمی دونم خداوند عزیز منظورش چی بوده از خلقت.

شنبه 21 اردیبهشت 1392
دهکهان با پرتقالهای شیرین

شنبه 21 اردیبهشت 1392
حرفهای درگوشی

اینم یه عکس تازه


شنبه 21 اردیبهشت 1392
حفره

داری عمر عزیزتو می‌گذرونی که یه دفعه می‌بینی شدی سی و چند ساله و اگه وسط راه به هر دلیلی از زندگی کنار نکشی تقریباً بخوای نخوای به نیمه راه رسیدی. نگاه می‌کنی می‌بینی انگار همین چند سال پیش بوده که مدرسه می رفتی و بعدش قبول شدی دانشگاه و باقی قضایا. دارم به این فکر می‌کنم که بعد از میونسالی قراره چه کارایی بکنم و روزایی که دیگه توانایی جوونی از بین میره به چی می‌تونم امیدوار باشم. این روزا دارم به یه ایمان قویتر فکر می‌کنم. به اعتقاد به ماورا و اینکه اگه بعدش خبری نباشه چی؟ همیشه فصل بهار که میشه میشینم فکر می‌کنم به همه این مزخرفات و آخرش به هیچ نتیجه‌ای هم نمی‌رسم که نمی‌رسم. تازه فهمیدم چرا این ملت دور و بر میرن سراغ بچه‌دار شدن و هر کدوم رو که می‌بینی یکی دوتا بچه دور و برشون انداختن که اگر رفتن ادامه داشته باشه احتمالاً نسل عزیزشون. ولی اگه بچه نباشه می‌خوام ببینم چطور آدمی می‌تونه تاب بیاره این حفره خالی توی ذهن درب و داغونش رو.


سه‌شنبه 7 شهریور 1391
راه

بالاخره نفهمیدیم تو این عالم هستی چه غلطی بکنیم. یکی از دوستان رفته یه ماشین 80 میلیونی گرفته یکی دیگه یه خونه 200 میلیونی ولی من با همون سطح درآمد خونه ندارم و یه ماشین نشسته نرفته دارم. تو این عالمی که این روزا دارم هواشو نفس می‌کشم کسی ازم نمی‌پرسه اون کتابو خوندم یانه! اون آلبومو گوش کردم یا نه! اون فیلم رو دیدم یا نه! تمام صحبت از زمین و خونه و ماشین و سرمایه است و بس.بالاخره نفهمیدیم چه غلطی بکنیم. خدا وکیلی نفهمیدیم. از یه طرف فکر می‌کنم اگه نجنبم همه زمینا و خونه‌ها و ماشینا رو دوستان بزرگوار می‌خرن و ما می‌مونیم لنگ در هوا، از یه طرف دیگه هم هرکار می‌کنیم با این چیزا نه لذت می‌بریم و نه حال می کنیم! امیدوارم خدا یه راهی نشونم بده که از همون راه برم و این باقی عمر رو به سلامت طی کنم! آمین.


سه‌شنبه 7 شهریور 1391
سایت

تصمیم گرفتم مث آدم حسابیا یه سایت بگیرم و به طور مرتب به روزش کنم و توش مطلب بنویسم و حرفای صدتا یه غاز بزنم و به این و اون آدرسشو بدم و هرکجا رفتم یه حرفی زدم ته حرفام بگم: البته من این مطالبو تو سایتمم گذاشتم!

البته قبلش تصمیم گرفته بودم یه فوتوبلاگ بزنم که عکسای باارزش هنریم رو بذارم اونجا که جماعت بیان و سیل کنن و حظ بصر ببرن. خداییش من عکاس قابلی هستم ولی کسی منو درک نمی‌کنه! به نظرم وقتی بمیرم صدها و بلکه هزارها سال بعد ملت تازه متوجه میشن که عکسای من چه آثار هنری باارزش و معنامندی بودن. و تازه اون روزه که اسم من سر زبونها می‌افته و میشم یه هنرمند درست و حسابی!

خلاصه اینکه این دوتا تصمیم رو می‌خوام عملی کنم و این وبلاگ رو هم دوباره یه گردگیری بکنم.

این روزها که می‌گذرد دارم دوباره فکر می‌کنم به همه‌چی.


یکشنبه 10 اردیبهشت 1391
حکایت

این قدر ننویسی که ندانی که چه بنویسی

و از چه بنویسی

و از که بنویسی!

حکایت من حکایت همین ننوشتن‌هاست

همین حکایت ننوشته 

که هر چه فکر می‌کنم به جایی نمی‌رسم

که بنویسم یا ننویسم!



چهارشنبه 10 اسفند 1390
رساله‌ای در باب آبگرمکن


تو این چند ماه اخیر یه کار مثبت تونستم انجام بدم و اونم عوض کردن آبگرمکن خونه بوده. به این ترتیب که هر روز یه گوشه از کاراش رو انجام میدادم. در ماه اول زمستون یه آبگرمکن نو خریدم. در ماه دوم بالاخره موفق شدم نصاب رو بیارم خونه و نصبش کنم. در اوایل ماه سوم برا نصب دودکش رفتم سراغ دودکشکش و دودکشش رو هم نصب کردم. در نیمه پایانی ماه انشالا قصد دارم برم سراغ آغای رمضانی و گارانتیش رو امضا کنم. در حال حاضر هم قصد دارم رساله‌ای در باب چگونگی نصب ابگرمکن بنویسم. البته عوض کردن کپسول رو هم یاد گرفتم ولی در بلند کردن کپسول چندان وارد نیستم و خوب نمی‌تونم کپسول رو از پله‌ها بالا ببرم. انشاالله سر فرصت می‌خوام در این باب هم یه رساله جداگانه به رشته تحریر در بیارم که راهنمایی باشه برا دوستان عزیز.


چهارشنبه 10 اسفند 1390
مجسمه روی تلویزیون


چهارشنبه 10 اسفند 1390
آذر 90 با یک احمد نقی‌زاده







شنبه 5 شهریور 1390
کابوس

بچه‌ها

داشتند گیم بازی می‌کردند

داد می زدند، می‌خندیدند

هواپیما سوار می شدند

می‌رفتند آن طرف مرز

 بمب می‌ریختند روی خانه‌های یک شهر نامعلوم.

من

شب خواب می‌بینم

هواپیماها می‌آیند

بمب‌ها را می‌ریزند روی سرم

و برمی‌گردند آن طرف مرز.

همه‌جا خراب شده است،

همسایه‌هایم

چندتا می‌سوزند

یکی لال می‌شود

و باقی می‌دوند و جیغ می‌کشند.



سه‌شنبه 25 مرداد 1390
آدم در ساردو کچک می‌شود. حتی اگر پدرسگ نباشد.


چهارشنبه 15 تیر 1390
مجازات از استفان لاکنر

سنگین‌ترین مجازاتی که خدایان یونان باستان می‌توانستند برای سیزیف در نظر بگیرند این بود که تا ابد کار بیهوده‌ای را انجام دهد. سیزیف محکوم شده بود تا تخته‌سنگی را از شیب تندی بالا ببرد. مدت‌ها گذشت و سیزیف در تمام این مدت مشغول بالا بردن تخته‌سنگ از سربالایی تند بود، اما تا به بالای بلندی می‌رسید تخته‌سنگ می غلتید و به پایین دره می‌افتاد. خدایان فراموش کرده بودند که تخته‌سنگ بر اثر مرور زمان و ضربه دچار فرسایش می شود. در صد سال اول، لبه‌های تیزی که دست‌های سیزیف را بریده و زخمی کرده بود صاف شد. در پانصد سال بعدی پستی و بلندی‌های سنگ به قدری صیقلی شد که سیزیف تخته‌سنگ را قل می داد و بالا می‌برد. در هزار سال بعد تخته‌سنگ کوچک و کوچک‌تر شد و شیب هموار و هموارتر و......

این روزها سیزیف تکه‌سنگ ریزی را که روزگاری صخره‌ای بود به همراه قرص‌های مسکن و کارت‌های اعتباری‌اش در کیفی می‌گذارد و با خود می برد. صبح سوار آسانسور می‌شود و به طبقه بیست‌و‌هشتم ساختمان دفترش می‌رود که محل مجازاتش به حساب می‌آید. بعدازظهرها دوباره به پایین بر‌می‌گردد.


چهارشنبه 1 تیر 1390
مینی مال از مهدی صفایی عزیز
چشم ابی، مو طلایی و یه کم تپل!

آقا ما پامون رو گذاشتیم تو دانشکده، یه دل نه جندین دل عاشقش شدیم؛ چشم آبی، مو طلایی و یه کم تپل! اسمش راحله بود و ما به نحو با مسمایی "راه حل" صداش می کردیم. از خریت اون فقره از عاشقی هام همین بس که بگم براش یادداشت نوشته بودم و وقت استراحت بین کلاس گذاشتم تو کیفش و از قضا وقتی بجه ها برگشتن تو کلاس، کیف مال بغل دستیش از کار در اومد، که اتفاقا جادری هم بود بنده خدا! اس بود لامسب. اون موقع ها که خر دست ما نمی دادن برونیم، یه پاترول دو در مشکی اسپرت زیر پاش بود، که قسم می خورم حاضر بودم خودم رو بندازم زیر چرخ هاش قربونی! هی... به قول انیشتین حماقت های زیبایی شناختی آدم ها انتها نداره.

خانمم، تاج سرم، همینطوری که چای شیرین رو برام می ذاره کنار سفره میگه: مهدی تو رو قرآن قبل از اینکه بری سر کار، این ریشات رو بزن. سفید شده همش، عین پیرمردا!
به چشماش نگاه می کنم و میگم: ای جونم! چشم باید سیاه باشه...عین ذاغال!


چهارشنبه 18 خرداد 1390
زیبایی در منوجان کرمان

منوجان تنها جاییه در کرمان که موسیقی منحصر به فرد، آداب و رسوم زیبا، فرهنگ غنی و محیط زیبای طبیعی را با هم داره. حسین و مجتبی که دوتا از عزیزترین دوستای منن منو به منوجان دعوت کردن. خیلی دوستشون دارم. خیلی.

قلعه منوجان

فقط به این آدما نگاه کنین! هر کدومشون یه دنیان (پختن نون تنوری)


درختان نخل و انبه در منوجان


چهارشنبه 18 خرداد 1390
چوپان و گله در منوجان





دوشنبه 16 خرداد 1390
کهنوج کرمان


دوشنبه 16 خرداد 1390
لاله‌زار کرمان 14 خرداد90





دوشنبه 16 خرداد 1390
لاله‌زار کرمان- عکس از سارا


شنبه 7 خرداد 1390
آموزش چیدن میوه از باغ همسایه به فرزند!


شنبه 7 خرداد 1390
دلفارد در اردیبهشت


به دلفارد میروی؟ سرت را بدزد!

       





پنج‌شنبه 29 اردیبهشت 1390
مدرسه

چندتا بچه کنار دیوار نشسته بودند

برایم دست تکان دادند

خندیدند


من هم دست تکان دادم

خندیدم.

دوشنبه 22 فروردین 1390
متخصص


من متخصص چیزهای مسخره‌ام

بسیار مسخره!


دوشنبه 22 فروردین 1390
روزهای گنجشکی


دوشنبه 22 فروردین 1390
نمایی از سیراف بوشهر


پنج‌شنبه 26 اسفند 1389
این عید رو پیشاپیش به همه دوستای خوبم به جز احمد سپیدنامه تبریک عرض می‌کنم. کارش واقعاً زشت بود. خاک بر سرش کنن. حرمت دوستش رو نگه نداشت. امیدوارم خدا بهش کمک کنه وگرنه تا کرکره میره تو فلاکت و بدبختی و اونوقت به من زنگ می‌زنه میگه جهان عجب ...هی خوردم.


پنج‌شنبه 26 اسفند 1389
عید

این عید احتمالاً یه فرقی با عیدای گذشته داره

ولی من متوجه نمیشم.


   1       2       3       4       5       ...       13    >>
برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
تعداد بازدیدکنندگان : 206135


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها